Andrew Murray verbaast zich over hoe vaak christenen elkaar vragen: hoeveel doe je? Hoeveel lees je in je Bijbel, hoeveel bid je, hoeveel werk je voor de gemeente? Hij vraagt zijn lezers iets anders. Niet hoeveel, maar of. Of jij verbonden bent met Christus, niet hoeveel werk jij voor Hem doet. Want zonder verbinding draagt al het werk in de wereld geen blijvende vrucht. Met verbinding draagt zelfs klein werk vrucht die niet vergaat.
Dieper dan inspanning
Murray let op de woorden van Jezus. Hij zegt niet: wie veel doet, zal vrucht dragen. Hij zegt: wie in Mij blijft. Verblijven is iets fundamenteler dan inspanning. Het is een houding, een gerichtheid, een levenswijze. Het is je rust laten bestaan uit Hem, je beslissingen laten leiden door Hem, je dagelijkse keuzes laten kleuren door wie Hij is. Zonder dat, schrijft Murray, wordt het christelijk leven een eindeloze poging om dingen te leveren. Met dat wordt het een natuurlijk overstromen van wat in je verblijft. Murray merkt op dat christenen in zijn tijd vaak gemeten werden aan hun activiteit. Wie veel deed, gold als toegewijd. Hij wilde een ander criterium aanbieden: wie diep verbonden is met Christus, ook al doet hij naar buiten toe weinig, draagt meer vrucht dan wie veel activiteit ontplooit zonder die wortel.
Wat het verschil maakt
Een tuinier weet het verschil tussen takken die werkelijk aan de wijnstok zitten en takken die er los bij liggen. De eerste, ook al zien ze er nu kaal uit, zullen in het seizoen druiven dragen. De tweede, hoe groot ook, zullen niets opleveren. Murray draagt de vraag voor aan zijn lezers. Welke van die twee ben jij? Niet op het meetbare buitenste, maar op het levende binnenste. Is jouw leven werkelijk in Hem geworteld? Of is het op afstand bezig met religieuze taken zonder dat de stam vocht doorgeeft? Wie deze vraag eerlijk durft te stellen, ontdekt waar hij staat. En wie ontdekt dat hij losser staat dan hij dacht, kan vandaag opnieuw bewust in Hem gaan blijven. Murray voegt eraan toe dat dit niet eenmalig is. "Blijven" is een werkwoord in tegenwoordige tijd, niet in voltooid verleden. Elke dag opnieuw beslissen om in Hem te wonen, en het is geen vermoeiende keuze maar een vrije.
Ter overdenking
- Beoordeel ik mijn geloof op hoeveel ik doe, of op of ik in Hem blijf?
- Wat verbindt mij vandaag werkelijk met de wijnstok?